In zowel beginnende als rijpe relaties is het een drukte van jewelste als het gaat om verwachtingen. Grote, kleine, onmogelijke, redelijke, onrealistische, ze komen in alle soorten en maten. De bekendste liggen toch wel op het vlak van geven en nemen. Als ik jou dit geef, dan krijg ik dat vroeger of later wel van jou terug. De verwachting is geboren bij het geven. Vaak realiseert de ontvangende partij niet dat hij door te ontvangen gelijk een schuld te pakken heeft.

Wat zou er gebeuren wanneer we alle verwachtingen ten aanzien van de ander bij onszelf houden? Of nog belangrijker wat zou dat opleveren ten aanzien van je eigen gemoed en geluk? We zouden op z’n minst ontzettend veel tijd voor onszelf overhouden. Tijd waarvan we nu vaak zeggen dat die ons ontbreekt. Verwachtingen brengen namelijk ook heel veel denkwerk met zich mee. Zodra een verwachting niet uitkomt begint de innerlijke dialoog over het waarom hiervan. Waarom doet de ander niet wat ik fijn vind? In veruit de meeste gevallen wordt één van de volgende ‘waarommen’ gebruikt om zichzelf, en vaak ook de ander, vreselijk mee te frustreren en pijnigen:

1. De ander vind mij niet leuk genoeg of belangrijk genoeg
2. De ander is alleen maar met zichzelf bezig
3. De ander doet het opzettelijk om mij te kwetsen.

Of deze ‘waarommen’ waar zijn of kloppen wordt in dezelfde gevallen meestal niet gecheckt. We weten niet ‘hoe’ of staan er niet eens bij stil om dit te doen. En zo blijven we rondcirkelen in onze eigen verhaal zonder nog in verbinding te zijn met waar het werkelijk om gaat.

Vandaag de dag dienen verwachtingen ook nog sneller uit te komen. Dit komt door de snelheid waarmee we elkaar kunnen bereiken via sms, email en social media. Het sturen van een sms of email schept gelijk de verwachting dat je er binnen afzienbare tijd één terugkrijgt. Als dit niet gebeurt vind je dit lullig van de ander, hoeveel moeite kost het immers om ‘ff’ te reageren? En daar rolt de top 3 zelf bedachte “waarommen” weer uit op ons netvlies. Wat een energie-verspilling nietwaar?

Tja, voordat je een ander iets geeft of vraagt, kun je jezelf ook de vraag stellen: Wat heb ik nodig en wat verwacht ik eigenlijk precies? Als je dit helder hebt, geef dit dan gelijk even aan bij de ander. Wel zo efficiënt en doeltreffend. Heb je een vage verwachting of zit je vooral te wachten op een goed gevoel? Wees je je er dan van bewust dat je je gemoed laat afhangen van de ander en dat je zit te (ver!)wachten tot een ander je een goed gevoel geeft. Verwen jezelf gewoon, en geef jezelf dit goede gevoel cadeau. Simpelweg omdat je daar het talent voor hebt gekregen. Dat mag je van jezelf verwachten! Als de ander besluit dit ook te doen dan heb je een leuk extraatje te pakken.