Beste Diana,

Het is heel herkenbaar, in veel liefdesrelaties ontstaan ergernissen die blijvend lijken te zijn en steeds terugkeren. Ik noem dit altijd ‘het vuile sokkensyndroom’. Koppels kunnen keer op keer discussiëren over ‘wie de hond uitlaat’, ‘dat de vuilniszakken weer te laat zijn buitengezet’, ‘aan Moederdag weer geen aandacht besteedt wordt’, ‘kleren nooit in de wasmand belanden’ et cetera. De discussie blijft zich herhalen, een oplossing wordt vaak niet gevonden.
Twee dingen zou ik je willen zeggen.

Allereerst zijn die ergernissen niet de oorzaak van jullie steeds terugkerende relatiebreuk en problemen. De ergernissen zijn een gevolg van dieperliggende oorzaken. Ik heb het al vaker geschreven, die oorzaken hebben te maken met de manier waarop jullie kijken naar de wereld, naar elkaar, naar jezelf. De oorzaak ligt dus bij de overtuigingen die jullie hebben over hoe iets moet, niet moet, hoe een relatie moet zijn of juist niet moet zijn et cetera.

Als je aan symptoombestrijding doet, (‘we spreken nu af dat jij voortaan binnen een half uur het vuilnis buiten zet’, of ‘we gaan vanaf nu 1 maal per maand samen uit eten’) zie je vaak dat dit slechts tijdelijk helpt. Je vervalt al snel weer in je oude patroon.
Ik heb geen idee wat jullie ergernissen zijn, maar wat het ook is, zonder de oorzaak naar boven te halen, is de kans groot dat jullie op dezelfde voet verder gaan, zonder wezenlijke verandering. Als je eenmaal de oorzaak van een issue weet, kun je zowel aan de wortel- als aan de gevolgen kant werken, naar mijn gevoel gebeurt dit bij jullie nu alleen aan de gevolgen kant.
Het tweede wat ik wil zeggen is het volgende: naast alle ergernissen geven jullie ook veel om elkaar, jullie missen elkaar als jullie niet samen zijn. Als mens zijn we snel geneigd om te kijken wat er niet is, wat is ‘fout’ is, wat er ontbreekt. We kunnen hier zo op gefocust zijn, dat dat wat er niet is gaat overheersen. Het gevolg is dat de mooie dingen ondergesneeuwd worden, het lijkt alsof we ze niet meer zien.

Met bovenstaande twee punten wil ik jullie aangeven dat jullie issues dus alles te maken hebben met de unieke manier waarop jullie aankijken tegen jullie relatie, tegen elkaar en jullie zelf. Dit aankijken tegen zijn eigenlijk jullie gedachten, in je hoofd praat je constant tegen jezelf, je zegt van alles tegen jezelf, handige teksten en onhandige teksten, die vaak veroordelend zijn.
Het bijzondere van een liefdesrelatie is dat de ander een grote spiegel is. Datgene wat jou irriteert aan de ander zegt veel over jezelf. Vaak willen we daar niet aan, dan moeten we zelf aan de bak. Dus wat doen we: we leggen de schuld bij de ander.

Jullie ervaren zelf dat deze manier van denken niets oplost. Jullie willen weten wat jullie nu moeten, jullie willen een goede keuze maken, waar je geen spijt van krijgt. Dit houdt in dat jullie allebei dicht bij jullie gevoel moeten komen, je ware zelf weet allang of deze relatie zou moeten voortduren of niet.

De suggestie om dit verder te onderzoeken middels therapie juich ik toe. Ik zou kiezen voor een vorm van therapie waarbij jullie ieder als individu aan bod komen, met jullie handig- en onhandigheden en waarbij de oorzaken van jullie problemen onderzocht worden. Mocht je hier meer over willen weten, je kunt me vrijblijvend bellen, wellicht kan ik iets voor jullie betekenen of jullie doorverwijzen.

Warme groet,

Mariska Hulscher