ikwerkrelatiesekskinderenimagejuridischfinancieelwonenorganizingspiritueelsportvoedingwellness

ik

Door Fien, 38

Trefwoorden : Uiterlijk

Geen tijd voor verdriet...

Onze jongste zoon is gehandicapt en we hebben net gehoord dat hij waarschijnlijk voor altijd aan een rolstoel vastzit. Dat vermoeden hadden we al, maar nu is het bevestigd. Ik hield mezelf altijd voor dat we met zijn beperkingen meegroeiden. Een complexe zwangerschap, na drie maand de eerste afwijkingen en zo volgden verschillende stadia. Er is nooit echt tijd geweest voor verdriet, maar het zit er wel. Hoe kan ik dit echt een plaatsje geven?

Coach Rachel

Beste Fien,
Wat een verdrietig bericht over je zoon. Wat zwaar moet het zijn...
Het is erg dapper om de instelling te hebben die je hebt, wij groeien mee met zijn beperkingen.
Misschien voelt dit niet zo, maar het getuigd van optimisme.
Al sinds je zwangerschap is het zorgelijk geweest, angsten, onzekerheden en maar doorgaan, daarmee gaat veel verdriet gepaard.
Je wordt geleefd, je moet wel door en vooruit, dus tijd om erbij stil te staan is er niet bij.
Ieder mens heeft hoop en ook al had jij het vermoeden al, ergens had jij ook nog hoop en die is weggenomen toen je hoorde dat jullie zoon waarschijnlijk niet meer zonder rolstoel kan....
Dan is dat laatste beetje hoop ineens weg....
Het is dan ook helemaal niet vreemd, dat je het nu duidelijker voelt dan daarvoor en beseft dat er geen tijd is geweest je over te geven aan je verdriet.
Hoe kon dat ook, je was aan het overleven....

Coaching

Doordat je leven zo veranderd door zo'n ingrijpende gebeurtenis, ben je over gegaan in een overlevingsmodus.
Zeker als het je eigen kind betreft, je doet wat je moet doen, je handelt en je parkeert je emoties.
Het valt niet mee om na al die tijd je opgekropte verdriet, te uiten.
Toch is het nodig om dit te doen, het loopt anders alleen maar op en dan is het eind zoek.

Ik zou je willen adviseren om dit samen te doen.
Het kan heel goed zijn dat jullie het anders beleven, anders voelen en er verschillend mee omgaan.
Maar het is jullie zoon en hoe lief of begripvol jullie omgeving ook is, jullie samen weten als geen ander wat het allemaal inhoud.
Je bent samen overeind gebleven, ga nu ook samen aan je onverwerkte verdriet werken.
Persoonlijk lijkt het mij verstandig om dit samen met een Coach of wellicht een psycholoog te doen.
Niet alleen voor je onverwerkte emoties, maar ook om handvatten te krijgen waar je ook verder mee kunt voor jullie toekomst.

Wat ik je wel kan aanraden is vast te beginnen met schrijven!
Begin bij waar het voor jou begonnen is, dit is waarschijnlijk al tijdens de zwangerschap.
Beschrijf wat er gebeurde en hoe jij je daar onder voelde.
Dit kan een hoop emoties los maken, maar laat gaan.....het is nodig.

Als je nog verdere vragen hebt, kun je mij ook een mail sturen naar mijn persoonlijke mailadres.
Mijn gegevens zijn te vinden op mijn eigen website.
Ik wens jullie veel kracht en liefde toe, vergeet niet jullie hebben elkaar hard nodig,steun elkaar.

Veel sterkte en liefs,
Rachel.

Nieuwe reactie toevoegen

Om een reactie te plaatsen, kun je hieronder;

Nog meer vragen