Een vraag ontbreekt in je stukje. Het klinkt voor mij als een jongen die begint te puberen. Een lijf dat opeens hard groeit, kan een tijdje onhandigheid geven. Het moet opnieuw eigen gemaakt worden. Daarbij veroorzaken hormonen nieuwe, "rare"gevoelens. Zeker in het begin weten veel pubers zich geen raad met wat er gebeurt. Vaak zijn ze het zich ook niet bewust. Een moeder die er dan ook nog eens opmerkingen over maakt... Waarschijnlijk heeft hij zelf geen idee, laat staan dat hij weet wat hij tegen je moet zeggen en sluit zich daarom af. Dat doen veel pubers.
Anders is het voor mij als wat je schrijft al langer speelt. Hoe is het met zijn zelfvertrouwen, zijn er signalen van school? Als dat niet het geval is, zou ik me geen zorgen maken en hem de ruimte geven volwassen te worden.