Met kinderen in deze jonge leeftijd, leert de ervaring, is het toch minder lastig dan met grotere kinderen. Omdat ze de impact eigenlijk nog niet begrijpen. Ik heb indertijd in precies dezelfde positie gezeten als jij en de kinderen vatten het toen tamelijk laconiek op. Omdat we het samen vertelden, in alle rust, en er ook niet heel dramatisch over deden. En uitstraalden dat we er beiden achter stonden. Wij hebben gezegd dat we nog wel van elkaar hielden als vrienden, maar dat we niet meer geschikt waren om samen in hetzelfde huis te wonen. Dat er te veel ergernis was en te weinig liefde zoals die hoort te zijn. Maar dat we allebei altijd van ze zouden blijven houden, alleen verdeeld over twee huizen. En dat dat wel een beetje lastig voor ze zou zijn, dat wel. Zelf geen drama maken helpt.