Misschien moet je het ook eens van de andere kant bekijken. Veel vrouwen op jouw leeftijd hebben kinderen, krijgen kinderen of willen nog kinderen. Kinderen zijn daardoor al snel onderwerp van gesprek. En als er iemand zonder kinderen is, weet je als moeder nooit wat je daarmee aan moet. Heeft die vrouw bewust geen kinderen en is ze daar happy mee, probeert ze het al tijden maar lukt het niet, of weet ze zeker dat ze nooit komen en vindt ze dat heel naar? Het gaat anderen niets aan, maar toch is het wel belangrijk in de gesprekken die er zijn. Je wilt iemand niet kwetsen en geen pijnlijke dingen zeggen. Dus vraag je soms maar hoe het zit. Ik denk dat een kort en eerlijk antwoord het beste is. In jouw geval: "Ik krijg geen kinderen, dat is nu eenmaal zo, en ik kan er prima mee leven." Toch?