Het ene kind ligt je beter dan het andere kind, en dat er een bloedband is wil nog niet automatisch zeggen dat je elkaar ook begrijpt. Helaas. Karakters kunnen botsen. Maar laat je niet te snel ontmoedigen, want het kan ook een kwestie van een fase zijn. Ik heb met mijn eigen zoon ook gehad dat hij me een tijdje niet zo goed lag, omdat hij altijd anders reageerde dan ik gedaan zou hebben of dan ik had gewild. Nu is dat weer weg. Het is toch het beste als je leert je schouders erover op te halen en maar gewoon door te gaan met de moeder zijn die je bent. Zodat hij ook kan doorgaan met de zoon te zijn die hij is. Juist als je krampachtig je best gaat doen, kan dat averechts werken. Een goede band wil niet zeggen dat je gelijk aan elkaar bent. Geef hem vooral het gevoel dat hij goed is zoals hij is, en dat je ook maar gewoon bent wie jij bent. Probeer er een beetje om te lachen, als je langs elkaar heen praat of reageert. En wees blij met de band die hij met zijn vader heeft.