Zó herkenbaar. Het blijft iets onwerkelijks bij een eerste zwangerschap, dat je werkelijk zoiets te wachten staat. Moeders vertellen graag stoere verhalen over hun bevalling, wat het er ook al niet aantrekkelijker op maakt. Waar ik mij aan vasthield, was de gedachte dat het hoe dan ook niet langer dan 24 uur zou duren. Klinkt stom, maar het hielp wel. Toch had ik het na drie bevallingen wel gehad met de pijn en in mijn 4e zwangerschap heb ik direct gezegd dat ik hoe dan ook met verdoving wilde bevallen. Dat mag. Het betekent alleen wel dat je dan in het ziekenhuis bevalt, maar dat is helemaal niet erg. In tegendeel. Als je weet dat je bij heftige pijn een prik kunt krijgen (die je wel even voelt maar die echt niet zo veel pijn doet als men zegt), neemt dat veel van de angst weg. En je bent bij een bevalling onder verdoving gewoon geestelijk 100% aanwezig, dus je mist niks. Behalve de pijn. Ik kan het je van harte aanbevelen. En verder: oefen alvast je buikademhaling; dat helpt!