Omgaan met teleurstelling is op die leeftijd ook moeilijk. Je zoontje verheugt zich ergens op en moet nog leren dat hij de dingen niet in de hand heeft. Machteloosheid, de dingen niet kunnen sturen, kan heel frustrerend zijn. Maar gillen en stampen als iets niet naar wens gaat, is onder elke omstandigheid ongepast gedrag en ik zou dat zeker niet belonen met extra liefde of troost. Tegelijkertijd wil je hem wel uitleggen dat de dingen nu eenmaal anders kunnen lopen dan gedacht en dat dat bij het leven hoort. Er zelf laconiek op reageren en doorgaan met waar je mee bezig bent, laat hem zien dat er niets bijzonders aan de hand is. Is hij niet aanspreekbaar door zijn woede, dan zou ik hem even apart zetten en zeggen dat hij eerst maar even moet uitrazen, en dat je er straks met hem over zult praten. Maak het inderdaad niet te belangrijk; dat ben ik met je man eens. Je moederhart bloedt soms als je ziet hoe hardvochtig kinderen elkaar soms laten vallen, maar het hoort er nu eenmaal bij.