Trefwoorden : Vrienden, Verliefdheid, Daten
Ongeveer een jaar geleden ontmoette ik mijn “potentiële liefde”. (in het vervolg ‘T’ genoemd. Die ontmoeting vond plaats in een café waar wij beiden vaak komen. Wij hadden elkaar daar nog niet eerder gezien. Een jongen die veel vragen stelde, maar zelf niet heel veel over zich zelf vertelde. Ik vond hem al snel leuk. Juist omdat hij niet zo heel veel over zichzelf praatte, vond ik hem interessant. En hij zag/ziet er goed uit. We wisselden nummers uit en hadden veel sms-contact. Hij wilde wel met mij afspreken.
Dat veranderde na de eerstvolgende keer dat wij elkaar weer in het café zagen. Ik had een kort gesprek met hem, (wel gezellig) maar was vervolgens ook in gesprek met iemand anders. Achteraf zei hij dat hij teleurgesteld was in mij. Ook vroeg hij regelmatig of ik die jongen in de kroeg, waar ik die avond mee praatte, leuk vond. Dat was zeker niet zo. ‘T’ twijfelde daarna of hij met mij wilde afspreken en liet (na elkaar regelmatig in de kroeg te hebben gezien) weten dat het geen goed idee was. Hij zei daarbij dat ik geen dominant persoon was en dat dat een irritatie bij hem zou kunnen oproepen. Eigenlijk kenden wij elkaar nauwlijks en dacht ik bij mezelf: Je weet helemaal niet of ik dominant kan zijn. Ik vind het gewoon erg moeilijk om initiatief te nemen als iemand redelijk aan het begin al twijfelten mij steeds “afwijst” . Hij verwachtte van mij wel dat ik spontaan naar hem toe zou komen, maar ondertussen gaf ‘T’ wel aan dat het er steeds op leek dat ik jongens maar snel leuk vond.
Ik sprak hem ongeveer 3 maanden niet toen ik ineens weer een sms kreeg. Toen begon het allemaal weer een beetje opnieuw. Ik had weer het gevoel alsof het aan mij lag dat wij elkaar niet spraken.
We hebben intussen een paar pogingen gedaan om af te spreken, maar die mislukte uiteindelijk omdat hij het erg druk heeft. Ik weet ook dat hij daar niet over liegt. Ik heb wel het gevoel dat ik hem 100 % kan vertrouwen. Ik moet zeggen dat ik na die pogingen tot afspreken het steeds moeilijker vond om heel veel initiatief te nemen, dus het ging niet erg spontaan. Al trokken wij alsnog naar elkaar toe op het moment dat wij elkaar weer zagen.
Nu heeft hij een paar weken geleden gezegd dat het zo erg lang duurt en het op dit moment niet meer kan worden. Toen heb ik gezegd dat ik hem even niet meer wilde zien en spreken. Omdat ik hem dan misschien makkelijker zou kunnen vergeten.Later ben ik hem toch tegen gekomen en hadden wij opeens een heel gewoon gesprek. Ook erg gezellig. (het kan dus wel)Toen ik hem later tegen kwam vond ik het opnieuw moeilijk om spontaan op hem af te stappen, omdat ik eens een avond niet aan hem wilde denken tijdens het uitgaan. Vervolgens bleef hij vragen waarom ik dat niet deed. Later hebben wij het hier nog over gehad en stelde hij voor om eens te bellen. Dat probeerde ik dus, maar hij nam niet op. Zo gaat het dus iedere keer. Steeds een “nee” voor mijn gevoel. Omdat het niet zo’n prater is, ben ik ook al meteen geneigd om voor hem in te vullen wat hij denkt. Dat hij mij niet meer wil spreken bijvoorbeeld. Aan de andere kant blijft hij niet voor niets weer naar mij toe komen en vragen stellen over wat ik wel en niet wil.
Kort samengevat heb ik het idee dat hij wel van mij verwacht dat ik initiatief neem, maar zelf houdt hij zich een beetje op de achtergrond. Wat moet ik hier nu mee? Moet ik hem links laten liggen, of echt laten zien wat ik wil en misschien zonder enige verwachtingen gezellig met hem praten(zoals het dus ook kan) en daarbij wat meer aan het voortouw trekken?
Alvast bedankt, C
Beste Inge, dank je voor je uitgebreide verhaal. Uit jouw verhaal blijkt eigenlijk dat jullie elkaar helemaal niet zo goed kennen en de contacten die jullie nu met elkaar hebben gaan veel over de reden waarom jullie elkaar niet zien. Ook klinken daar best wat verwijten door heen van zijn kant. Dat geef je zelf ook al aan, wie is hij om te kunnen inschatten of jij een dominant persoon bent?
In je verhaal gebruik je een aantal woorden met een negatieve klank, zoals 'afwijst', irritatie oproepen, niet willen afspreken. Wat doet dat met je? Enerzijds heb je het gevoel dat hij je steeds afwijst en anderzijds blijft hij aan je trekken. Het lijkt wel op het moment dat jij wel het initiatief neemt, in deze bedoel ik dat je hem even niet meer wilde zien, hij wel tot een gewoon gesprek in staat was. Dus wat je zegt klopt: hij kan het wel. Hoe kan het dan dat het op andere momenten zo moeizaam gaat? Waar komt het vandaan dat hij zoveel verwachtingen heeft ten aanzien van jou?
Coaching
Het lastige is in dit verhaal dat er zoveel onduidelijkheid bestaat tussen jullie. Waardoor je inderdaad risico loopt voor de ander te gaan invullen. En dat loopt vaak uit tot het tegenovergestelde van wat je wilde bereiken, want je kunt nu eenmaal geen gedachten lezen. En net zo goed is het van hem niet fair om verwachtingen neer te leggen, want jullie kennen elkaar nog niet zo goed en met verwachtingen is het ook zo dat je niet voor de ander kunt denken. Dus je hebt geen idee of die persoon aan je verwachtingen kan voldoen.
Het belangrijkste is om duidelijkheid te krijgen. Vindt uit of jullie elkaar leuk vinden en ga eens op een date. Leer elkaar kennen, ga leuke dingen doen. Iets opbouwen gaat van twee kanten, beide partijen moeten er energie in steken anders krijg je hele scheve verhoudingen. En het is prima om te laten zien dat jij er wel voor wilt gaan. Zo ben je duidelijk en eerlijk. En beantwoordt hij dat niet? Zijn verlies. Kop op, met opgeheven hoofd verder. Aan jou heeft het dan niet gelegen.
Succes en lieve groet,
Sandra
P.S: lees je eigen tekst nog eens terug en zoek naar de antwoorden die je zelf geeft. Misschien geeft dat een hoop verheldering.
