Beste Marion,

Wat ongelofelijk fijn dat alles goed is gekomen met de ernstige ziekte van je zoontje. Ik kan me goed voorstellen dat je na zo'n heftige periode een bezinningsmoment krijgt...en overal anders naar kijkt. Ook naar je baan zo'n belangrijk onderdeel van je tijdsbesteding op een dag!

Als je kind zo ziek is....het moment waarop de wereld stil staat. Niets anders meer belangrijk is. Je werkomgeving en collega's daar misschien niet zo op hebben gereageerd zoals je had gehoopt.

Op basis van de informatie die ik nu van je krijg:

- lange tijd niet tevreden met je werk.
- werkomgeving is koud en kil. (past niet meer bij je helemaal na de ernstige ziekte vorig jaar)
- i.v.m. hersentumor zoontje wakkerschud moment.
- nu of nooit!
- 42 jaar.
- verstandig en logisch droombaan al bedacht (mensen fin. op de rit helpen+ coachen).

Het komt bij mij helemaal niet over alsof je momenteel op emotionele gronden een keuze zou maken.
Mijn eerste reactie is doen! Waarom niet? Volg je hart!

Maar misschien is het goed om jezelf eerst nog wat vragen te stellen:
- Hoe lang heb je al geen goed gevoel over je werk ?
- Waarom twijfel je precies?
- Ben je een impulsief type of juist een zeer loyaal/verantwoordelijk?
- Zijn er evt. financiele belemmeringen?
- Heb je nog veel emotionele momenten? Voel je je soms nog labiel?
- Kan je ook binnen je huidige werkomgeving een meer menselijke/maatschappelijke functie vervullen?
- Neem je vaak risico's?